Als het weerlicht

Als het weerlicht

Over de roman...

Turnhout,mei 1940. De moeder van de 7-jarige Hermina beslist om te vluchten naar Frankrijk met de vrouwen en kinderen van de familie; de mannen zijn gemobiliseerd.
Vanaf dat moment neemt het leven van het kleine meisje een onvoorziene maar definitieve wending, want “een oorlog vergeet je nooit”.
We volgen Hermina (Mien) van haar 7de tot haar 17de, dus ook nog in de na-oorlogse jaren waarin de vrachtwagen van haar vader haar belangrijkste leerschool wordt.
Een verhaal over de gruwel en absurditeit van oorlog en hoe een mensenleven er door wordt bepaald, tevens een verhaal over een zeer hechte vader-dochterband.
Riet Vanloo slaagt er telkens weer in om van een “gewoon verhaal” een beklijvende roman te maken. Pure vertelkunst.


Bestel het boek hier!



Op grote voet

VoorpublicatiePosted by Scriptomanen Mon, July 10, 2017 11:50:37

Vake kijkt me aan, wil nog iets zeggen maar zwijgt en rijdt verder.

‘Hoort ge dat, Mieneke?’ vraagt hij plots, bijna fluisterend. Ik luister gespannen.

‘Neen, ik hoor niets speciaals. Wat moet ik horen, Vôtje?’

‘Onze motor. ’t Is een stille. Hij draait precies op boter.’

‘Ja, nu hoor ik het ook.’ Vake glimlacht.

‘Als ge rijdt, moet ge altijd naar uwe motor luisteren. Hij vertelt u alles wat ge als chauffeur moet weten. Onthoudt ge dat, Lievekin?’

Ik knik overtuigend.

‘Het vlakke land ligt nu achter ons. Hier komen de eerste heuvels van de Ardennen.’

De wegen gaan omhoog en omlaag en worden witter. We rijden dwars door sparrenbossen.

‘Nu rem je op je motor, hé Vôtje?’

Vake heeft een gouden tand rechts boven en die blinkt als hij lacht.

‘Straks wordt het lastiger, Lievekin. Dan zijn we zwaar geladen.’

‘Maar gij kunt goed rijden, hé Vôtje?’

Daar is die tand weer. Ik vind hem mooi. Ik wil later ook zo’n gouden tand.

We stoppen tussen twee bergen opeengestapelde boomstammen en stappen uit in de sneeuw. Nu staan we onder een grote kraan.

‘Kom’, zegt vake. ‘Eerst naar het bureau in de loods om mijn papieren van Foresco af te geven.’

Zijn grote zolen maken voeten in de sneeuw en ik stap er telkens in. Mijn benen zijn al bijna zo lang als die van vake, mijn schoenen gelukkig kleiner. Ik heb nu al maat 39, de grootste voeten van de klas en dat vind ik niet fijn; zelfs de juf heeft maar een maatje 37.




Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.