Achtergelaten bagage

Achtergelaten bagage

Zaventem, 22 maart 2016

Onze angsten houden ons binnen.
We sluiten onszelf op in een gevangenis waarvan we zelf cipier zijn.
De deur staat wagenwijd open.
Brussel is een open deur.
Altijd al geweest.

Laat jezelf meetrekken in de bekommernissen van 22 maart, zoom mee in op de mensen in en rond de luchthaven. En vooral... Kom te weten hoe men omgaat met achtergelaten bagage.

Boekborrel 17/09/2017

Voorstelling 17-09Posted by Leslie Hubrechts Fri, August 11, 2017 23:25:22
Leslie Hubrechts is net bevallen van haar eerste boek: 21,5cm groot, weegt 272g. Spruit en moeder stellen het goed.
Boekborrel op 17 september in Aalst, iedereen welkom.
Brasserie Qarfa, Stationsstraat 13.

MAANDAG OP QMUSIC

VoorpublicatiePosted by Leslie Hubrechts Fri, August 04, 2017 16:52:37
Voor de vroege vogels of wie speciaal de wekker wil zetten: Maandagochtend om 6u20 kan je mij horen op radiozender Qmusic. Tijdens het ochtendprogramma van Elias Smekens.

TEASER

VoorpublicatiePosted by Leslie Hubrechts Mon, July 10, 2017 23:48:16

Gerrit

Ik kom thuis en hij is daar. Ik ga slapen en hij is daar. Ik eet of drink iets en hij is daar. Hij is altijd daar, onze pa.

Hij ligt in een ziekenhuisbed in de living. Gewoon te liggen. Herstellend van een zoveelste operatie. Hopelijk hebben ze deze keer wel alles kunnen wegsnijden. Dan kan hij binnenkort weer gaan wandelen om te ventileren. Nu ligt hij daar de hele dag te mompelen en te grommen. Van het moment waarop ik binnenkom tot het moment waarop ik de deur uitga. Waarschijnlijk kan hij niet goed om met mijn levens-stijl.

Ons ma beweert dat het is omdat onze pa ouderwets is. Jonge mannen moeten carrière maken of een stiel leren, ad-vocaat of bouwvakker worden. Ze moeten iets mannelijks doen. Geen vrouwenwerk. En ze mogen zeker niet met andere mannen uitgaan. 'Vuil manieren' noemt ons ma dat.

Ik trek mijn das uit en ontknoop mijn hemd. Mijn schoenen zet ik netjes naast de deur. Stilletjesaan voel ik mijn karakter weer in mijn lijf bruisen. Alleen op mijn kamer herken ik mezelf in de spiegel.

Onze pa zucht. Dat kan hij echt goed. Zuchten. Hij zegt amper twee woorden tegen mij, maar hij schrijft wel alles op.

Hij heeft een soort van dagboek en daarin noteert hij alles wat ik doe. Of wat ik volgens hem verkeerd doe. Hij zit vol opgekropte gevoelens. Vorige week zat hij zelfs met zijn pen door het papier.

Soms heb ik zin om hem dooreen te schudden, om een dansje te doen voor hem... Soms wou ik dat hij toch eens iets zou zeggen, mij eens de les zou spellen, een echte vader zou zijn voor mij.

#isoneedtogetmyownplace #neveralone



Sneak peek

VoorpublicatiePosted by Leslie Hubrechts Fri, June 30, 2017 11:55:45


Lana

Op van de zenuwen... Bloednerveus. Ben nog nooit zo nerveus geweest. Twee uur heeft het geduurd om mij op te tutten, wat ik niet gewoon ben. Het zou zonde zijn om nu van pure zenuwen al mijn haren uit mijn hoofd te trekken, de nagels van mijn vingers te bijten of de naaldhakken van onder mijn voeten te trappelen.

Naaldhakken, hoe kwam ik er ook bij om hakken aan te doen? Omdat ik er elke dag op het werk bij loop in gemakkelijke schoenen en een veel te grote fluogele jas... Dit is net iets eleganter.

Ik flip de zonneklep van de auto om, schuif het spiegeltje open en krul mijn lippen zodat mijn tanden blootliggen. Geen lippenstift of spinazie tussen mijn tanden? Check.

Ik moet kalm worden... Ademen... Rustig. In en uit, in en uit. Fuck, laat maar. Gewoon uitstappen. Ervoor gaan.

‘Hallo, ik ben die rare trien die altijd hopeloos nerveus naar jou staat te lachen als je uit het vliegtuig stapt. Ik ben die griet waar jij dan altijd naar knipoogt.

Meer ben ik eigenlijk niet.

Ik ben vooral niet de vrouw op de foto die je in je portefeuille bewaart. Ik ben vooral niet de vrouw waar jij van kan houden, waar jij voor zou kiezen.

Maar ik ben wel degene die je intrigeert, die je prikkelt en plaagt en die door je hoofd spookt.

Waarover zouden we praten? Zullen we praten? Meer dan beleefdheden hebben wij nog niet uitgewisseld.

Zou je dat vaker doen? Een vrouw een envelop in de handen toestoppen met kamernummer erop en de sleutelkaart erin? Is het cliché waar? Heb je een schatje in ieder stadje? Ben ik letterlijk en figuurlijk een nummertje voor jou?

Je hebt wel lef. Dat moet ik toegeven. Gewoon het 'waar en wanneer' in mijn handen leggen. Verdomd sexy.

En ik sta hier toch maar... helemaal week in de knieën. Eén stom – redelijk seksistisch – briefje en ik spurt naar huis om te waxen, mijn tanden te poetsen, een lingeriesetje boven te halen...

Ik sta hier. Starend naar het Sheraton-logo. Ergens tussen droom en werkelijkheid. Ik sta letterlijk tussen de ingang van mijn werk en de ingang van mijn fantasie.

Fucking spannend!’